سلام

از نظرات دوستان بسيار ممنونم و حالا به نظرات خودم ميرسيم:
1) توی بيابون زير پای آدم سفت و خواه نا خواه همه ی ما به این
عادت کرديم که پامون را جای محکم بذاريم و ازش ضرب المثلها
ساختيم!
2) اگه لاک پشت بوديم حتما دريا را انتخاب ميکرديم
3) جالب بدونيد که توی دريای شور آدم زودتر ميميره!!! (بخاطر
خاصيت اسمزی) اینو خودم هم نميدونستم!!!

---------------------------------------
دقت کنيد چند تا از تصميم ها را الکی ميگيريم فقط به این دليل که
آيندشو ميدونيم! و خيلی از فرصتها را از دست ميديم چون ميترسيم
از آيندش هرچند حتی اگه چيزه بهتری در پيش رو داشته باشه!

بذاريد يه سؤال روانشناسی براتون طرح کنم.
فکر کنيد بهتون ميگن يک مسيری را بايد بريد تا به يه مکان برسید
حالا این مسير ميتونه يک خيابون کوتاه باشه و بعدش يک محل خوب
يا ميتونه يک بيابون طولانی باشه که به احتمال x به يک بهشت
(بسيار خوب) ميرسی و به احتمال ۱+x-y- به يک جای نه چندان خوب.
و به احتمال y ميميری! و البته y کوچيکه.
خوب حالا هرکسی يک مينيمم x و ماکسيمم y را ارائه ميده که يه جور
ريسک پذيری آدم را مشخص ميکنه!
من آدمهای زيادی ميشناسم که توی مهمترين تصميمات زندگيشون
فقط با فرض x=۱گزينه ی دوّم را انتخاب ميکنند! اینها کسايی هستند
که راه اول را انتخاب ميکنند و هميشه تأسف ميخورند که چرا ديگری
را انتخاب نکردند!
حالا سؤال اینه که کدوم پارامتر مهم تره؟ x يا y ؟ با این شرط که بدونيم y<۰/۲

امين.

-----------------------------------------
من يه کنسرت از خوانندگان مستهجن کشور عزيزمون رفتم که بد نبود و در
پست بعد راجع به اون توضيح خواهم داد!